Kriskras door Iran en verder

In de afgelopen weken ben ik kriskras door Iran gereisd en heb tijdelijk mijn fiets aan de kant gezet. Turkmenistan heb ik overgeslagen en inmiddels ben ik aangeland in Tasjkent, de hoofdstad van Oezbekistan. Ik voeg in dit verslag (en het vorige) geen kaartjes toe. Het internet is hier zo traag dat het maken van zo’n kaartje enorm veel tijd kost. Alle plaatsen zijn echter via Google Maps te vinden. Daarom dit keer ook minder plaatjes. 😦

Vanuit Tabriz  gaat de weg onverbiddelijk omhoog en na enkele tientallen kilometers wordt wederom een hoogte van zo’n 2000 meter bereikt. Daarna gaat het geleidelijk omlaag en is het redelijk ontspannen fietsen naar Botsanabad. Daar splitst de weg, rechtdoor is richting Teheran en linksaf gaat de weg in oostelijke richting naar Ardabil en de Kaspische Zee. In Botsanabad vind ik zonder probleem opnieuw een park waar ik mijn tent kan opzetten. Er is geen douche, maar het kraanwater is volgens de locals drinkbaar. Ik zet mijn tent op het gras, want op de toegewezen tegels kan mijn tent niet staan. Het is weer lekker druk en ik krijg veel bezoekers die allemaal een kijkje willen nemen in mijn tent. Het is zelfs zo druk dat ik al vrij vroeg in mijn tent kruip en probeer te slapen. Helaas heb ik mijn zonnebril op mijn stuur laten zitten en deze is ’s morgens verdwenen. Dat is erg vervelend want de glazen zijn geslepen en behalve ikzelf heeft niemand er iets aan. In het stadje koop ik een vervangende zonnebril en dat gaat in Iran prima, want ik kan de borden toch niet lezen.

hoogvlaktes.gif
Hoogvlakte tussen Tabriz en Astara

Vanaf Botsanabad bereik ik na een aantal dagen de Kaspische Zee. De tocht gaat over hoogvlaktes en af en toe moet weer stevig worden geklommen. De vlaktes zijn kaal en schaduw is nergens te vinden, maar omdat het er zo droog is, is het qua temperatuur goed te doen. In Sarab vind ik weer een parkje en wordt uitgenodig door een Iraanse familie om mee te eten. Na het eten rijdt de familie door naar Ardabil en ik vervang de binnenband van mijn achterwiel omdat deze langzaam leegloopt. Om 10 uur kruip ik in mijn tent, maar het blijft onrustig. Naast mijn tent heeft een tiental mannen zich verzameld en ik wordt uitgebreid besproken, althans dat neem ik aan, want ik hoor voortduren woorden als ‘toerist’ en ‘Hollanda’. Uiteindelijk val ik in slaap om rond twaalven wakker te worden gemaakt. Ik moet mijn tent uit en kleed me vlug aan. Eenmaal buiten mijn tent sta ik te midden van inmiddels 15 mannen waaronder twee politieagenten. Deze begroeten mij vriendelijk en proberen met mij te converseren, maar hun Engelse woordenschat ik nogal beperkt. Opeens herinnert een agent zich dat het woord ‘passport’ waarschijnlijk wel door mij wordt begrepen. Ik ben inmiddels behoorlijk pissig, want ik lag te slapen toen ik mijn tent uit moest. Ik vroeg daarom: ‘Waarom?’ Ik kreeg geen antwoord en vroeg daarom nogmaals ‘waarom?’ De agenten begonnen iets te stamelen en wensten mij vervolgens een goede nachtrust. Ze gaven me een hand en vertrokken weer. Ik kroop weer in mijn tent en toen ik de volgende ochtend wakker werd lagen er vier mannen voor mijn tent die daar de nacht hadden doorgebracht.

gasten.jpg
Gasten in Sarab

De Kaspische Zee

Via Ardabil fietste ik in de volgende twee dagen naar Astara dat een grensplaats is met Azerbeidjan en tevens aan de kust ligt. Vanaf Ardabil stond er een snoeiharde wind tegen en het kostte me moeite om harder dan ca. 12 km/u te fietsen, en dat was op de vlakke stukken. Vanzelfsprekend ging de weg verder omhoog, maar ik wist dat er een pas zou komen waarna een tientallen kilometers lange afdaling zou volgen. De pas werd gevormd door een 800 m lange tunnel; daar zat ik niet echt op te wachten en ik heb dan ook een kwartier getwijfeld of ik door zou fietsen. Gelukkig ging de weg omlaag en met een rood knipperlicht op mijn helm stortte ik mij in het gat in de berg. Ik werd voortdurend ingehaald door luid toeterende Iraniërs die als kinderen op de kermis genoten van deze door mensenhand gemaakte grot.

tunnel.jpg
De tunnel

Binnen een paar minuten was ik aan de andere kant en werd geconfronteerd met een landschap dat in alles afweek waar ik de voorgaande weken doorheen had gefietst. Alles was opeens groen en een de warmte viel als een vochtige deken over mij heen. Met tientallen haarspeldbochten ging de weg vervolgens ruim 1500 meter omlaag en gedurende bijna 30 km hoefde ik nauwelijks te trappen. Ik stopte af en toe om de velgen te laten afkoelen die door het veelvuldig remmen erg heet werden. Dat remmen was heel erg nodig, niet alleen vanwege alle bochten, maar ook vanwege het ontzettend slechte wegdek dat vol met gaten en scheuren zat. Uiteindelijk bereikte ik Astara waar ik mijn tent opzette in een park bij het strand.

glamping.jpg
Glamping in Astara

Langs de kust fietste ik vervolgens naar Rasht. De weg is heel erg druk en geregeld is er geen vluchstrook waardoor ik op de rijbaan moet fietsen. Na diverse malen op zeer geringe afstand te zijn ingehaald door trucks met enorme opleggers kies ik er voor om door de mulle berm te fietsen. Dat is erg zwaar en in combinatie met een hoge luchtvochtigheid maakt dat dit niet het leukste deel van de tocht is. Onderweg kampeer ik enkele keren op het strand. De eerste keer sta ik naast een militaire basis, wat ik niet in de gaten had totdat vier militairen in een forse truck naar me toerijden en om mijn paspoort vragen. Nadat mijn papieren zijn gecontroleerd word ik welkom geheten en laten de militairen me verder met rust. Twee lokale jongemannen vinden het allemaal reuze interessant en zitten uren lang toe te kijken wat ik allemaal aan het doen ben. Dat is niet veel, want ik zit te lezen totdat de zon ver genoeg gedaald is en ik mijn tent opzet.

In Rasht zoek ik een hotel om me te kunnen douchen en omdat ik besloten heb de volgende dag met de bus naar Teheran te reizen. De verkeersdrukte van de afgelopen dagen en het verstikkende, warme weer hebben me daartoe doen besluiten. Achteraf was dat een goede beslissing want de weg voert door diverse tunnels en dat zijn niet de meest prettige stukken van een fietsroute.

Teheran

In Teheran word ik afgezet op het busstation en ik fiets circa 10 km door een verkeerschaos naar mijn hostel. Zonder ongelukken bereik ik mijn bestemming en bevind me vlakbij de bazar in het zuidelijke deel van de stad. Het verkeer in Teheran is bijna niet te beschrijven en het lijkt bijna alsof de stad voortdurend een verkeersinfarct beleeft. Auto’s en motoren rijden kriskras door elkaar en de busbanen worden geclaimd door de motorrijders. Als dat  geen soelaas biedt rijden de motoren over de trottoirs en jagen de daar lopende voetgangers de stuipen op het lijf. De daaropvolgende dagen maak ik alleen nog gebruik van de metro om me in de stad te verplaatsen.

verkeer.jpg
Verkeer in Teheran

Ik bezoek het consulaat van Uzbekistan en na enig gedoe krijg ik mijn visum voor Oezbekistan. Die zelfde dag heb ik ’s middags een afspraak met mw. S. Terstal, de Nederlandse ambassadrice van wie ik de naam had doorgekregen via een wederzijdse vriend. We hadden een goed gesprek over mijn fietstocht en Iran in het bijzonder. Voor mij was het plezierig om weer een keertje Nederlands te kunnen spreken.

Inmiddels had ik een drastische beslissing genomen. Ik zou Turkmenistan overslaan. Het gedoe rondom het verkrijgen van een (transit)visum voor dat land vond ik niet de moeite waard. Op internet en in de WhatsApp-groep van fietsers die in dit deel van de wereld fietsen waren zoveel klachten te lezen over mensen die waren afgewezen dat velen met mij diezelfde beslissing hadden genomen. In een hostel vlakbij zaten twee Duitse fietsers die ik in Tabriz had ontmoet die besloten hadden om direct naar Dushanbe in Tadzjikistan te vliegen. De drie Zwitsers waren hen al voorgegaan. Een Ierse fietser was al van Teheran naar Mashad gefietst vlakbij de Turkmeense grens en moest uiteindelijk terug naar Teheran om naar Tasjkent te vliegen. Die stad was ook mijn reisdoel en ik boekte een ticket dat me via Bakoe in Azerbeidzjan naar die bestemming zou brengen.

Omdat ik toch graag nog wat van Iran wil zien besluit ik om naar Shiraz, bijna 1000 km ten zuiden van Teheran te vliegen en om een bezoek te brengen aan Persepolis. De vlucht naar Shiraz is zonder problemen en laat in de middag kom ik daar aan. Het hostel dat ik heb is gevestigd in een oud pand met heel veel trappen en tunneltjes en doet denken aan een tekening van Escher. Ik bezoek de bazar (natuurlijk) en vind een terrasje waar thee met koekjes wordt geserveerd.

Persepolis

Voor mijn bezoek aan Persepolis boek ik een tour. Persepolis is gesticht door Darius de Grote in 520 v. Chr. en is het pronkstuk van de Achaemeniden. Het is vooral een ceremoniële stad en bestaat voornamelijk uit paleizen die door Darius en zijn opvolgers zijn gebouwd. De stad ging in vlammen op na een bezoek van Alexander de Grote in 330 v. Chr. De stad is daarna eeuwenlang ‘zoek’ geweest en is daardoor waarschijnlijk zo goed bewaard. De ingang naar de stad bestaat uit een lange trap die je voert naar de Poort van alle Naties, gebouwd door Xerxes waar twee enorme standbeelden van stieren de wacht houden. Van daaruit kunnen verschillende paleizen worden bezocht waarvan vooral de bas reliëfs bijzonder indrukwekkend zijn. Vooral de trap van het Apadanapaleis is indrukwekkend. Behalve Perzen en Meden zijn daar afbeeldingen te zien van 23 delegaties uit onderworpen landen als Ethiopië, Thracië, Parthen, Arabieren, enz.

poort.jpg
Een van de stieren bij de Poort van alle Naties
DSC_7623
De achterkant van de poort wordt bewaakt door twee sfynxen
trap.jpg
De trap bij het Apadanapaleis
schapen.jpg
Delegatie met schapen
arab.jpg
Arabische delegatie
pers.jpg
Persepolis

Na Persepolis ging de toch naar Naqsh-e e Rostam dat bestaat uit vier enorme rotsgraven waar onder andere Darius de Grote is bijgezet. In de rotswanden zijn ook bas reliëfs uitgehakt met bijzondere gebeurtenissen uit de Perzische historie zoals de nederlaag van de Romeinse keizer Valerianus die door koning Shapur I in 260 werd verslagen. Het verhaal gaat dat hij tijdens zijn gevangenschap als voetenbankje van de koning zou hebben gediend, hij gesmolten goud moest drinken en na zijn dood werd hij gevild en opgezet als afschrikwekkend voorbeeld voor andere veroveraars.

darius.jpg
Naqsh-e e Rostam met rechts het graf van Darius de Grote
valerianus.jpg
De nederlaag van keizer Valerianus (links) verslagen door Koning Shapur I (op het paard)

De volgende ruïnestad die werd bezocht was Pasargadae waar de tombe van Cyrus de Grote staat. Deze stad had ooit prachtige tuinen waar niets van over is. Ook van de ruïnes is weinig bewaard gebleven omdat ze als groeves zijn gebruikt om een moskee (inmiddels ook gesloopt) en een caravanserai te bouwen.

cyrus.gif
De tombe van Cyrus de Grote

De volgende dag nam ik de bus naar Esfehan, een van de mooiste steden van Iran. Het centrum van de stad bestaat uit een gigantisch, rechthoekig plein waar het ’s avonds erg druk is met families die komen picknicken. Aan een van de uiteinden ligt een van de fraaiste moskeeën van het land, de Masjed-e Shah of ook wel Masjed-e Imam. De moskee is aan binnen- en buitenzijde bekleed met blauwe tegels. Aan een andere zijde van het plein ligt de toegang naar een prachtige bazar die ik helaas bezocht op vrijdag toen alle winkels gesloten waren.

Masjad-e-sjah.gif
Masjed-e Shah
interieur.gif
Masjed-e Shah

Terug in Teheran bereidde ik mij voor op de vlucht naar Tasjkent. Met een fiets is dat altijd weer een stressvolle exercitie. Op de bazar kocht ik 12 meter bubbelplastic en met behulp van 50 m plakband pakte ik mijn fiets in nadat ik de trappers en ketting verwijderd had en het stuur een kwartslag had gedraaid. ’s Avonds naar het vliegveld, dat zoals zoveel belangrijke plekken in Iran is vernoemd naar Imam Khomeini. Gelukkig had mijn vlucht een uur vertraging zodat ik in Bakoe slechts 8 uur hoefde te wachten op mijn aansluiting naar Tasjkent. Het vliegveld in Tasjkent is chaotisch. Het kostte me ongeveer 2 uur om buiten te komen. Daarna moest mijn fiets, die gelukkig was meegekomen weer worden opgebouwd. De linkervoordrager was afgebroken, maar verder was er gelukkig geen schade. In het donker fietste ik naar mijn hotel. Dat ging redelijk goed; in vergelijking met Teheran is deze stad een dorp.

Tasjkent.gif
Tasjkent, een stad met gigantische boulevards en megalomane gebouwen
voordrager.gif
De voordrager wordt gelast

De volgende dag zocht ik een smid die mijn voordrager kon lassen en vervolgens een officiële telefoonaanbieder om een simkaart te kunnen kopen. Dat klusje kostte me ongeveer 4 uur, maar is uiteindelijk gelukt. Vandaag ben ik vrijwel de gehele dag bezig met mijn blog; het internet is ook hier bedroevend traag en morgen begin ik aan mijn tocht naar Samarkand. Dat ligt ten zuidwesten van Tasjkent. Na Samarkand gaat de tocht verder naar Dushanbe in Tadzjikistan en begint een van de avontuurlijkste onderdelen van de tocht, de Pamir Highway.

5 gedachtes over “Kriskras door Iran en verder

  1. Wat een mooi verhaal weer. En wat is het daar toch anders dan dat we hier gewend zijn.
    Kortom: wat een avontuurlijke reis heb je!
    Hartelijke groet,
    Harry en Harma

    Like

  2. Je moet er wat voor over hebben, maar dan zie je ook prachtige dingen! Ik had me trouwens nog nooit gerealiseerd dat er zoiets bestaat als een subcultuur van ‘mensen die naar het oosten fietsen’. 😁

    Liked by 1 persoon

    1. Hoi Maaike, dank voor je berichtje. Inmiddels ben ik in Dushanbe in Tadzjikistan. Over een paar dagen begin ik aan de Pamir Highway. Dat is een populaire route onder fietsers. Ik zit in een hostel waar zo’n twaal andere fietsers zijn. Gisteren waren dat er nog 25. Erg gezellig. Groet, Everhard

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s